Welkom op mijn weblogje!
Mijn stage zit er alweer op, de afgelopen 5 maanden zijn echt heel snel gegaan. Ik heb het super naar mijn zin gehad, zoals jullie waarschijnlijk wel gelezen hebben. Voordat ik 6 maart om 17.20 weer mijn eerste stapjes op Nederlandse bodem zet, ga ik nog even lekker rondreizen samen met Nicole. Ik zal proberen mijn weblog zo vaak mogelijk te updaten, zodat jullie nog even mee kunnen genieten van mijn avonturen!
Tot over een paar weekjes in Nederland!
xx

Dit wordt dan echt het laatste stukje op mijn weblog. Ben inmiddels alweer een week in Nederland en het is hier vooral errug kouddddd
De terugreis ging goed, khad zelfs versnelling, dus ik was 3 uurtjes eerder thuis dan gepland!
Volgende dag direct naar mijn nieuwe kamer wezen kijken. Aangezien de muren een heel fout roze-achtig kleurtje hadden heb ik de muren maar ff overgeverfd.
Afgelopen vrijdag ben ik verhuisd en nu is mijn kamer zo goed als ingericht.
Mijn nieuwe adres is dus vanaf nu:
Haarweg 5
6709 PH Wageningen

Hier alvast wat foto’s van mijn nieuwe kamer.

Mijn kamertje

Andere kant van kamertje (let even niet op de dozen die der nog staan….)

De ‘Haarweg’

Nog een keertje iedereen bedankt voor de berichtjes, smsjes, mailtjes enz!!!
Tot de volgende keer

xx

Voor de laatste keer vanuit Nieuw Zeeland: Kia Ora allemaal!
Mijn tijd zit derop hier, over 11 uurtjes hang ik in de lucht richting Los Angeles, Londen en als eindbestemming Amsterdam!
Ik moet nu nog de hele dag zien door te komen helemaal alleen in Christchurch, want Nic is vanochtend al vertrokken terug naar het noordereiland, rond deze tijd zal ze al wel landen in Auckland. Kheb echt geen idee wat ik moet gaan doen vandaag, beetje shoppen en eten ofzo. Wachten is echt het ergste van reizen, bah! Maargoed, moet nog maar even genieten van mijn laatste uurtjes op Nieuw Zeelandse bodem.
Ik heb nog helemaal geen zin om terug naar Nederland te gaan, maar kvind het ook wel weer leuk om iedereen te zien hoor! Oh en over iedereen gesproken , echt superbedankt voor de leuke/lieve berichtjes en mailtjes, kvind het echt supergaaf dat jullie die gestuurd hebben! Het leek soms wel alsof ik helemaal niet aan de andere kant van de wereld zat, lang leve de moderne technieken!

Maargoed, nog even over de laatste week! De laatste avond in Nelson hebben we echt een supergave avond gehad! Der was een hele groep Maori-mannen die een vrijgezelle-weekendje hadden. Nic en ik en nog een andere Nederlandse gozer zaten in de keuken van het hostel toen de Maori’s der allemaal bij kwamen zitten en ons drinken aanboden. We moesten het ff opdrinken want dan zouden we der ook bijhoren en dan mochten we meedoen met een wazig spelletje. Aangezien dat drankje iets weghad van ranzige whiskey kreeg ik het echt niet door mijn keel heen. De Maori die naast me zat wilde het gelukkig wel verder opdrinken! Der was 1 Maori bij die best goed kon zingen, dus die ging even een klein concert voor ons houden en vervolgens gingen alle mannen meezingen. Toen waren ze dus echt op dreef en als bonus gingen ze ook nog even de ‘haka’ voor ons doen, echt geweldig was dat! Omdat het toch wel een beetje veel herrie was werden we uit de keuken gestuurd door de bazin van het hostel. Daar hadden de mannen ook wel weer een oplossing voor: der werd een taxibusje geregeld die ons wel naar de stad zou brengen en wij mochten ook gewoon meerijden, echt lachen! Dus wij met de Maori’s de kroeg in….aangezien we de volgende ochtend der om half 6 alweer uitmoesten hebben we het niet te laat gemaakt, maar wat een geweldig leuke lieve mensen waren die Maori’s, zo gezellig! Onderweg naar huis kwamen we ook nog een zatte kiwi tegen die nog even een liedje voor ons gezongen heeft. Ik heb het allemaal op video staan, dus jullie krijgen het allemaal nog wel te zien!

Na Nelson zijn we doorgereist naar Hector, een plaatsje met niet meer dan 50 inwoners ergens langs de westkust. We hadden gehoord van een stel Israelische gozerts dat het daar echt super is, dus dat wilde we wel ff uitchecken! Aangezien het in the middle of nowhere is, reden er ook geen bussen heen. Dus vanaf Westport mochten we zelf uitzoeken hoe we der zouden komen. Taxi bellen doe je natuurlijk niet als echt die-hard backpacker, dus dan zit der nog maar 1 ding op: liften, joehoeeee! In westport dus maar ff mijn creatieve kant naar voren laten komen en een mooi kartonnetje beschreven met de plaats van bestemming. Ik had het bordje nog geeneens uitgehangen, laat staan mijn duim uitgestoken of der stopte al een auto met een oud mannetje derin die vlakbij Hector woonde en hij wilde ons wel zover als zijn huis brengen. Heeeeeeeeel mooi! Dus wij al onze bende in de auto gepropt en onszelf derbij gezet en gaan met die banaan….Het mannetje woonde daar alweer een paar jaartjes en hij kende de omgeving dus ook wel goed en heeft ons wat dingen verteld daarover, waarvan we de helft weer niet verstaan hebben omdattie als een echt oud mannetje praatte. Maargoed, die lift hadden we te pakken en hij vond ons zelfs zo lief dattie ons wel ff voor de deur van het hostel af wilde zetten. Daar aangekomen bleek dat we nog iets van 10 minuten recht omhoog de berg op moesten lopen, over een klein bosweggetje, voordat we bij het hostel waren. Dat was redelijk afzien met onze backpacks, maar we hebben het gehaald! Het hostel was echt supermooi, halverwege een berg met een geweldig uitzicht over zee. Daar hebben we dus 2 nachtjes doorgebracht met een beetje chillen en wandelen enzo. Hierna moesten we weer terug zien te komen naar Westport, want vanaf daar ging onze bus. Gelukkig moeste de eigenaar ook die richting op, dus kon hij ons wel een lift geven. Vanaf Westport hebben we de bus genomen naar Greymouth, waar Nic uit is gestapt en ik ben verder gereden naar Franz Josef.
Daar aangekomen eerst even langs het kantoor gegaan waar ik de gletsjer klim/wandeltocht geboekt had voor een kleine briefing over wat ik allemaal mee moest nemen en verwachten enzo. ‘s Avonds lekker de hotpool van het hostel ingedoken en zitten kletsen met 2 Zweedse meiden die de wandeltocht al gedaan hadden. Niet al te laat gaan slapen en de volgende morgen was het zover. Om half 11 moest ik me weer melden bij het kantoor, dus ik stap het hostel uit en jawel, het regende, grrrrrrrr! Omdat het iets van 250 dagen per jaar daar regent gaan de wandeltochten gewoon door in de regen. Dus wij met regenjassen en broeken die we van die organisatie gekregen hadden de bus in, op naar de gletsjer. Daar moesten we nog iets van 45 minuten lopen voordat we bij de onderkant van de gletsjer waren. Echt een machtigmooi gezicht zo’n gletsjer die door een bergdal heen komt glijden! Onderaan de gletsjer aangekomen moesten we van die punten onder onze schoenen binden zodat we niet uit zouden glijden op het ijs en toen begon de barre tocht naar boven! Via wat uitgehakte trappetjes zijn we omhooggelopen en toen verder een beetje door een ijslandschap gelopen. Echt heel apart om tussen allemaal ijsmuren te lopen die soms echt helderblauw zijn, supermooi! Ook was der een natuurlijke grot gevormd waar we doorheen konden lopen, supervet! Als laatste mochten we ons ook nog door een hele smalle ijsspleet wurmen. Na iets van 3 uur op het ijs gelopen te hebben waren we nat tot op onze botten, want het was begonnen met heeeeel hard te regenen en die regenpakken hielpen niet echt meer. Dus toen zijn we weer met onze tocht naar beneden begonnen. Rond een uurtje of half 6 was ik drijfnat weer terug in het hostel. Het was echt een supergave tocht, echt heel leuk om gedaan te hebben zo met van die punten onder je schoenen door een ijslandschap te lopen, maar ik zou het nog wel een keertje opnieuw willen doen als de zon schijnt. Ik heb nu helemaal geen foto’s kunnen maken omdat ik mijn camera niet uit de tas durfde te halen en daar baal ik wel van, want zo’n tocht doe je niet elke dag! Maarja, niks aan te doen he!
‘s Avonds heb ik met een Nederland meisje en nog 2 Engelse een potje scrabble in het engels gedaan, is weer es wat anders, maar wel moeilijk hoor, haha! Toen maar weer mijn bedje ingedoken en de volgende morgen weer de bus teruggenomen richting Greymouth, waar Nic zat.
De volgende dag zijn we vanaf Greymouth met de trein naar Christchurch gegaan, echt een supermooie treinreis van 5 uur door de bergen heen, geweldig! In Christchurch hebben we een beetje geshopt (laatste souveniers gekocht enzo) en de toerist uitgehangen. En nu zit ik hier dus helemaal in mijn remi in een internetcafe mijn tijd uit te zitten.

Als afsluiting van mijn verhalen op mijn weblog nog wat wist-je-datjes over wat me allemaal opgevallen is hier in Nieuw Zeeland:

WIST JE DAT:
- De stoplichten hier aan de overkant van het kruispunt staan
- De mensen hier ook nog es links rijden
- Dat linksrijden eigenlijk helemaal niet moeilijk is
- Ik benieuwd ben of ik nog rechts kan rijden nu….
- Je hier bijna geen last van muggen hebt, maar des te meer van de sandflies
- De sloten van de WC deuren de andere kant opdraaien
- De kiwi’s echt heeeeeeeeeel veel kunnen zuipen
- Ze hier bij alles wat je koopt plastic zakjes geven
- De supermarkten 7 dagen per week, 24 uur per dag open zijn
- De maori’s echt hele toffe mensen zijn!
- De jongeren hier ‘pimp my car’ wel errug serieus nemen
- Alles hier ‘sweet as’ is
- Ze hier heel veel zoete aardappel eten (kumara genaamd)
- Dat nog best lekker is!
- De kiwi’s voor elk ongeintje de BBQ tevoorschijn toveren en er vleesch opgooien
- Ze de BBQ hier ‘Barby’ noemen
- Er aan/uit knoppen op de stopcontacten zitten
- Nic lacht in der slaap
- Nieuw Zeeland 8 keer groter is dan Nederland
- NZ maar 4 miljoen inwoners heeft
- Er maar liefst 40 miljoen schapen zijn
- Er nog meer opossums dan schapen zijn, welgeteld 70 miljoen!!!!
- Ze hier ‘s nachts na het stappen niet gaan frituren, maar pie gaan eten
- Ze chocoladeletters en kruidnoten verkopen in sommige supermarkten
- Er hier veel mensen op blote voeten lopen
- Dat nog best lekker loopt!
- Het hier stikt van de Nederlanders
- Je hier je salaris per week uitbetaald krijgt
- Je dus ook je kamerhuur per week moet betalen
- Ik Nieuw Zeeland en de kiwi’s echt heel erg ga missen
- Ik zekerweten nog een keer terugga hierheen!
- Ik nu ga stoppen met de wist-je-datjes

Nou, tot over een paar daagjes in Nederland! Dan kan ik jullie gaan vervelen met mijn foto’s en filmpjes, gnagna!
Doeiiiiiiiii!!!!

Kia Ora allemaal,

Nou we zijn in Nelson aangekomen en der stond echt een paradijsje op ons te wachten!
Vanuit Picton zijn we met de bus naar Nelson gereden, we gingen precies optijd weg uit Picton want het begon me toch een partijtje te waaien en regenen…pffffff. 2,5 uur later stonden we in Nelson waar het stralend weer was! De buschauffeur was nog zo lief om ons ff af te zetten bij het hostel, scheelt ons weer heel wat gesleept met de veels te zware tassen! Het hostel waar we zitten is echt heeeeeeeeeeelemaal geweldig, een paradijsje in een paradijs zeg maar We hebben een zwembad (en dan niet zo’n pierenbadje waar je alleen met je tenen in kan zwemmen, maar echt een groot zwembad!), een hotpool (zo’n lekker warm badje met bubbels) en een sauna, het kan niet op! Wij vermaken ons ‘s avonds iig wel in ons resort!
Vrijdag hadden we wel zin in een wijntje, dus hebben we direct maar een wijntour geboekt. Beetje rondgereden worden in een busje en onderweg wat wijntjes ‘proeven’. We hebben ook nog een stop gehad bij een bierbrouwerij en een winkel met sterke drank, ging der allemaal goed in! Net op het moment dat we dachten dat we geen voer zouden krijgen was het voedertijd en dat was echt lekker! Een groot bord vol met allemaal soorten kaas, vleesch en fruit en brood erbij, mjummie, das altijd fijn als je wat wijntjes ophebt! Om 5 uur ‘smiddags was de tour afgelopen en hebben we lam in de sauna en hotpool gezeten
Vandaag was het ook een lamme dag, vanochtend zijn we naar een marktje geweest om wat souveniers te scoren, maar dat is niet echt gelukt jammergenoeg. Vanmiddag hebben we bij het zwembad geprobeerd bruin te worden, wat weer niet echt gelukt is, kword alleen rood of blijf wit
Ook heb ik een tour naar de Franz Josef Gletsjer geboekt, je kunt daar met van die leuke schoenen met spijkers deronder en zo’n soort hakbijl een wandel/klimtocht maken.
Ik blijf nog maar een weekje in Nieuw Zeeland en alle activiteiten staan nu vast: Morgen gaan we naar Hector, wat echt een gehucht in the middle of nowhere is, maar wat wel weer een soort paradijsje moet zijn met uitzicht op zee waar de dolfijntjes zwemmen enzo. We kunnen met de bus tot Westport en vanaf daar moeten we naar Hector liften, omdat er geen bussen rijden, wordt weer een heel avontuur! We blijven daar 2 nachtjes waarna de wegen van Nic en mij ons scheiden voor 2 daagjes, ik ga namelijk alleen naar Franz Josef door en Nic blijft in Greymouth. Nadat ik de gletsjertocht gedaan heb ga ik terug naar Greymouth en daar nemen we vrijdag de trein naar Christchurch. Dat moet ook echt een hele mooie treinreis zijn, duurt iets van 5 uur geloof ik. Christchurch is de eindbestemming, want vanaf daar vlieg ik naar huis terug, sniksnik….

Tommy: heel veel plezier met skieen he, ik ben toch wel een beetje jaloers nu hoor….heb je het toch voor elkaar
Carol: veel plezier met carnavallen, gedraag je een beetje he! hoe ga je trouwens verkleed dit jaar?
Janus: we zijn dan nog niet thuis, dus je zal zonder ons moeten gaan feesten….
Marjet: Blijven hangen tussen de skydivers klinkt niet sleeeeecht! Die PhD zou ik dan kunnen doen bij Erica, is misschien wel iets beter dan bij Mr Bastard he
Kiiiirsten/Cruella de Vil: Jij ook veel plezier met carnavallen he en ook jij moet je gedragen

Tot over een weekje iedereen!
xx
Kiwi-Liene / EeeeyLiene / Mrs Kiwi / AdrenEline / Eline

Ennn jawel, daar ben ik alweer!
Het einde begint nu wel heel snel in zicht te komen, ik probeer der nog maar zo weinig mogelijk aan te denken, alhoewel dat best moeilijk is!
Zondag en maandag hebben we in Palmerston vertoeft en dinsdagochtend moest ik toch echt afscheid nemen van de plaats waar ik ongeveer 5 maanden gewoond heb
Zondagochtend eerst maar es van Taupo naar Palmerston gereden en zondagmiddag heel fanatiek de auto uitgeruimd en schoongemaakt, wat een zooi kwam daar uitzetten zeg….kheb het mevrouwtje van het hostel heel blij gemaakt met allerlei troep die nog bruikbaar is, maar die we echt niet meer mee konden nemen. Zondagavond zijn we even bij Janneke een wijntje wezen lurken om wat bij te praten.
Maandagochtend kwam het pijnlijke moment (en der zullen der nog meerdere volgen….) dat we ons moesten gaan verdiepen in het reizen met de bus, dus zijn we even naar de Nieuw Zeelandse VVV gehobbeld en hebben een buspas gekocht en alvast wat busreisjes gereserveerd. Hierna zijn we doorgereden naar de uni om mijn begeleider-die-altijd-pleite-is te zoeken en deze keer was hij der zowaar! Kheb nog ff met ‘m staan praten en wat veren in m’n reet laten steken Hij vond dat ik zo hard gewerkt had en dat de resulaten zo goed waren, in een woord geweldig…hahaha, heel fijn. Hierna kreeg ik ook nog de uitnodiging om terug naar Nieuw Zeeland te komen om mijn PhD daar te doen (te promoveren dus), klinkt niet slecht
Na deze opbeurende woorden hebben we ff wat gegeten in de dinerhal van de uni en zijn we doorgereden naar de wasstraat om onze lieve bolide voor de laatste keer te verwennen met een lekker badje. Om het onvermijdelijke punt van auto inleveren nog wat te verlengen zijn we ‘s middags nog een potje golf gaan spelen en hierna was het toch echt tijd om afscheid te nemen van onze trouwe witte vriend, dus op naar de dealer (weer een pijnlijk moment…). Gelukkig hadden we netjes gereden en was der verder nix kapot gegaan aan de auto, dus zonder problemen konden we te voet verder gaan met onze reis (3de pijnlijke moment). Ons hostel was niet heel ver lopen, dus dat was weer een gelukkie.
Dinsdag zijn we met onze rugzakken op naar het busstation gelopen (lichamelijk een pijnlijk moment, want mijn rugzak is echt veeeels te zwaar!) om de bus naar Wellington te nemen. ‘s Middags kamen we dus aan in Wellington en hebben we ons hostel opgezocht, echt een heel oud hostel, maar we zaten der maar voor 1 nachtje dus das niet zo’n probleem. ‘s Middags ff naar het Te Papa museum geweest en wat door de stad gelopen.
Vandaag stond de grote oversteek naar het zuidereiland op het programma, het was gelukkig stralend weer (zoals het de afgelopen 4 weken ook was ) zodat we lekker buiten naar de mooie omgeving konden kijken. En nu zitten we dan in Picton, een klein paradijsje waar we morgen alweer weggaan met de bus richting Nelson.

Tommy: Kben benieuwd naar je nieuwe kamer, klinkt niet sleeeecht Maar kga eerst es ff mijn eigen nieuwe kamer bekijken voordat ik jaloers ga worden op die van jouw! En inderdaad tot snel in het koude kikkerlandje (nog maar 1,5 week…)
Carol: Ik ga vanaf nu voorzichtig doen hoor, der staan weinig gevaarlijke dingen meer op het programma!
Kiiiiiiersten: Nouja, lees je mail maar…
Nichie Mariska: 110 meter, wow wat een hoogte, maar tis echt wel supergaaf he! En skydiven zal je zeker ook goed bevallen!
Nic: laten we ons idd ff verstoppen, hier ergens in de bergen in een hutje tussen de bomen ofzo, met uitzicht op het water natuurlijk!
Brennie: Zal idd wennen worden, dus die saunadag moet maar snel komen en ook jij lees je mail maar weer

Nou, groetjes iedereen maar weer!
En als der iets spannend gebeurd met de olympische spelen: hou me op de hoogte, want ik hoor en zie der hier echt nix van

doeiiii
xx

Whooooohoooooo, ik heb het gewoon gedaan! Een skydive (idd alweer….) en een bungyjump. En dat alles op 1 dag, zoooo vet

Maargoed, om der nog een logisch verhaal van te maken ga ik maar bij het begin beginnen.
Maandagavond zijn we in Rotorua nog even wezen stappen met wat mensjes uit het hostel, was wel gezellig! Dinsdagochtend maar ff uitgeslapen en ‘s middags wat door de stad gehobbeld. Midden in de stad ligt een park met allemaal kokend blubber en warm water vijvertjes enzo, altijd leuk om te zien! ‘s Avonds was het tijd voor de maori-experience, met een busje werden we opgehaald. Het begon direct al goed met een dikke, gezellige maori als buschauffeur die direct alle namen probeerde te onthouden, wat ‘m verbazend goed lukte! In hun nederzettinkje aangekomen kregen we een show voorgeschoteld wat errug grappig was. Wat een maloten zeg en de eerste 10 minuten mochten we nog geeneens lachen omdat het een welkomstceremonie is die nogal serieus bedoelt is. Echt waar, ik had moeite mijn lach in te houden, komt er zo’n vent bijna in z’n naakie het podium opgesprongen met een speer en begint allemaal gevaarlijke bewegingen te maken en wat snuifgeluiden te produceren… Na deze experience hebben ze nog wat wapens gedemonstreerd en wat verhaaltjes verteld en natuurlijk de ‘haka’ gedaan, das een soort oorlogsdans om de tegenstanders bang te maken (en geloof me, dat lukt ze aardig…brrrrr). Deze haka wordt ook altijd gedaan voor een rugbywedstrijd, arme tegenstanders Na al die enge, rare, lachwekkende maori-gebruiken stond er nog iets anders op het programma, een hangi. Das een maaltijd die traditioneel klaar wordt gemaakt in een soort oven in de grond. Der was echt zo verschrikkelijk veel te eten dat ze ongeveer wel een krater in de grond gegraven hadden om alles klaar te maken, maar het was echt superlekker! Wij hebben dus even onbeschoft onszelf vol zitten scheppen met eten daaro. Na het eten gingen we nog een kleine boswandeling maken om ons eten te laten zakken en hierna werden we weer naar onze vrolijke chauffeur geloods en naar ons hostel gebracht.

Woensdag hebben we onszelf vermaakt door met de gondel een berg op te gaan en weer met een luge (rodelkarretje) eraf te raggen, megavet! We hebben 5 luge-rides gemaakt, kon der niet genoeg van krijgen Verder hebben we een poging gedaan tot wandelen, maar we waren al snel het wandelpad kwijt, dus zijn we gewoon maar recht naar beneden gelopen, kom je altijd wel goed uit….Na deze avonturen hebben we onszelf ‘s avonds maar in de ‘polynesian spa’ gedompeld, warm water baden met uitzicht over het meer, lekker relaxen van ons zware leven hier.

Na al deze fun dachten we dat het wel weer es tijdwas voor wat cultuur, dus zijn we naar een maori art & crafts institute geweest. Lieten ze zien hoe ze traditionele kleding en houtsnijwerken maken. Verders was der ook een thermisch park bij (waar niet in Rotorua, echt alles kookt en stoomt daaro) met een geiser, errug apart om te zien. ‘s Avonds hebben we geintegreerd met onze Israelische kamergenoten en met onze snurkende Amerikaanse huisgenoot, die we overigens nog met snoepjes bekogeld hebben midden in de nacht zodattie maar zou stoppen met snurken….

Aangezien we na 4 dagen Rotorua wel weer genoeg stoom, kokend blubber en spuitend water hebben gezien en onze neusvleugels te hard gingen trillen bij nog meer stank van rottende eieren (die stank hangt namelijk door de hele stad heen) zijn we vrijdag verder gereden naar Taupo. Onderweg nog even voor de laatste keer wat thermische gebiedjes bezocht, die ik al eerder had gezien, alleen toen regende het nogal hard en nu was het stralend mooi weer
In het hostel in Taupo aangekomen kregen we de mooie mededeling dat er een sauna aanwezig was (gratizzzzzz, enorme schrale Nederlanders die we zijn). Dus die hebben we ‘s avonds maar direct uitgeprobeerd en hij is goedgekeurd, dus moeten we der vanavond nog maar een keertje in Ook hebben we nog even het nachtleven van Taupo bekeken, in de Holy Cow en een Ierse Pub. Omdat we vanochtend vroeg uit bed moesten hebben we ons maar ingehouden daaro….

Vanochtend was het weer tijd voor 1 van mijn favoriete bezigheden: uit een vliegtuig springen! Ietsiepietsie te vroeg stonden we klaar op het vliegveld, dus hebben we daar nog maar even gezeten om Nic nog wat banger te maken. Uiteindelijk mochten we dan! Kwerd weer in een pakkie gehesen met een tuigie om en voorgesteld aan mijn levende rugzak. Wat een mafkees was dat zeg, maar wel een gave vent! Hij kwam letterlijk uit de hangaar naar het vliegtuig gejumpt, vervolgens zattie een tijdje te zingen in mijn oor en hebben we nog een gesprek gehad over de kans dat je te pletter valt. Vlak voordat we het vliegtuig uitsprongen wenste hij me nog even ‘good luck’ want dat hadden we allebei nodig….En daar ging ik weer, even over de kop en dan met zo’n 200 kilometer per uur richting aarde. Leuke was dat mijn levende rugzak net zo hard meegilde tijdens de vrije val als dat ik deed, wat een supervet gevoel is dat vallen zeg, niet normaal! Na 45 seconden ging de parachute open en hadden we ff rust. Dus ik ging wat rondkijken, zegtie opeens ‘hier, pak ff beet’, kreeg ik gewoon die touwtjes aangereikt waarmee je moet sturen, of ik ze ff beet wilde houden, want hij moest ff wat doen. Oh, and by the way, als je aan die rechter trekt ga je naar rechts en als je aan die linker trekt ga je naar links…nou, daar gingen we hoor, scherpe bocht naar rechts, scherpe naar links en zo nog ff door. Niet normaal supergaaf is dat, IK WIL NOG EEN KEERTJE!!!!!!
Om mijn adrenaline level hoog te houden had ik bedacht dat ik ‘s middags maar ging bungyjumpen…dus wij daarheen gereden, ff kijken en toen bedacht ik dat ik me maar snel moest op gaan geven, voordat ik niet meer durfde Vanaf dan gaat alles supersnel, ik werd naar zo’n platform geleid, der werd een elastiekkie aan mijn benen gebonden en voordat ik het wist stond ik daar de afgrond in te kijken…whaaaaaaaaaaa! Stond ik daar, precies op het randje met iets van 50 meter verder onder me het helder blauwe water van de rivier. Dan is het echt verstand op nul en springen! Het is zo tegennatuurlijk om te moeten springen, maar het geeft echt een enorme kick, niet normaal. Beetje door de lucht vliegen en vervolgens wat op en neer stuiteren aan een koortje.
Poehee, het was me het dagje wel hoor, echt geweldig!

Vanavond dus weer ff chillen in de sauna, heb ik wel verdiend dacht ik zo en morgen op naar Palmerston North, voelt wel een beetje alsof ik weer terug naar huis ga, allen blijven we nu maar 2 nachtjes. Enige nadeel is dat we de auto in moeten gaan leveren, sniksnik, mijn trouwe bolide
Trouw istie wel, we hebben namelijk zo’n 9000 kilometer dermee gereden in 4 maanden (gister is de meter over de magische 200.000 kilometer heengegaan) en hij rijdt nog steeds (moet ik natuurlijk niet te hard zeggen voordat we morgen langs de kant stilstaan…. )
Verders nemen we de 22ste de ferry naar het zuidereiland, kijken of het me daar weer bevalt!

Thnx iedereen voor de berichtjes en bereid jullie maar vast voor, over 2,5 week ben ik alweer in Nederland….

Groetjes vanuit het zonnige Down Under!
Was getekend,
AdrenEline

Omdat iedereen erg graag mijn geweldige foto’s wil zien (kan ik me voorstellen…. ), hier dan nog maar een paar!
Nog even voor de update: we zitten nu in Rotorua, vandaag zo’n 250 kilometer gereden om hier te komen, maar dan heb je ook wat! Het hostel waar we nu zitten is echt zoooooooo relaxt…alles superschoon, megagrote kamers en ik heb zelfs een 2 persoonsbed voor mezelf, hoe goed!
Ook nog leuk trouwens, we zijn hier weer een Duits meisje tegengekomen waar we in Paihia mee in het hostel gezeten hebben.
Morgenavond gaan we een Maori experience doen, beetje bij de Maori’s op bezoek en hun eten opeten enzo. Volgens de gozert hier van het hostel moesten we de hele dag maar nix gaan eten zoveel eten krijgen we daar voorgeschoteld….
Verders gaan we hier naar nog meer kokende modder kijken, chillen in een natuurlijke spa-pool, met een gondel omhoog en lekker rodelen, das echt zo gaaf! Komende dagen gaat het helemaal goedkomen met ons!

Hier dan nog wat meer foto’s, ook nog wat van 2 weken geleden enzo

Ons chill hostel in Te Kuiti, met eigen veranda en 2 persoonskamer + hutje

Zonsopgang in Paihia, toen ik met een paar luitjes van het hostel naar een of andere Waitangi-day ceremonie wilde gaan

Ikkie bij het wrak van de weggespoelde auto op 90 mile beach tijdens Cape Reinga tour

Nic en ik aant sandboarden tijdens Cape Reinga tour

Ikkie bij Cape Reinga, het noordelijkste puntje van Nieuw Zeeland

Dolfijntjes, 1tje probeert zelfs een walvis na te doen…

Mijn zelfgemaakte bone carving, ik ben der trots op!

Ikkie aant bodyboarden in zee bij Whitianga

Nou kunnen jullie weer ff vooruit met de foto’s…haha!
Wij gaan nu ff een kleine chocolade fondue houden
xxx

Dagdag allemaal,

Hier even een snel berichtje, veel zal ik niet typen…maaaaaaarrrrrrrrr, om het goed te maken zet ik wel wat foto’s derop!
Afgelopen dagen zijn we in Coromandel geweest, in Whitianga. Nicole was hier al eerder geweest, maar ik nog nie. Tis hier, zoals heel Nieuw Zeeland natuurlijk weer errug mooi!
We hebben ook nog even een stop-over gehad in Auckland voordat we naar Coromandel gingen omdat het een pokke-eind rijden is vanaf Paihia. Aangezien we als enorme toeristen toch wel even de skytower wilde zien, zijn we ‘s avonds op skytowerjacht gegaan. Het was een stukkie lopen, maar dan heb je ook wat…de skytower by night en dus mooi verlicht (zie ook de foto’s).
Nu dus een weekendje Whitianga gedaan, vrijdag hebben we ons omgetoverd tot echte crea-bea’s…en zijn we creatief met bot gaan doen…bonecarven. Kheb nu dus een zelfgemaakte bonecarve-ketting van een maori teken, ben der trots op!
Zaterdag zijn we naar hot water beach en cathedral cove geweest, op hot water beach komt er heet water uit de grond, dus kun je lekker je eigen hotpool graven. Kheb geloof ik wel 20 keer mijn poten verbrand aan kokend water op het strand (hoe wazig) maar het was wel grappig om te zien.
Zondag hebben we de 309-road gereden, een gravelroad voor de verandering.
Morgen door naar Rotorua en Taupo, lekker bungyjumpen en nog een keertje skydiven!

Hier de foto’s!

90 mile beach

Skytower by night

Skytower overdag

Auckland by night

Hot water beach

Cathedral cove beach

Nic & ik

xxxxxxx
Kiwi-Eline

Haaaaaaaaaallo allemaal,

Alles nog goed in het verre Nederland?
Hier is alles nog helemaal onder controle en we vermaken ons nog prima!
Afgelopen dagen hebben we lekker rustigaan gedaan in de Bay of Islands. Zondagmiddag was het tijd voor zwemmen met dolfijnen, om kwart over 12 moesten we bij de haven van Paihia zijn. Rond half 1 vertrokken we richting dolfijnen. Aangezien de vorige keer zwemmen met dolfijnen echt supergaaf was had ik hoge verwachtingen, want de Bay of Islands moet de place to be zijn om die beestjes te zien. Na een tijdje gevaren te hebben hadden we alleen een pinquin gesignaleerd en die zijn nou niet bepaald zeldzaam hier. Uiteindelijk kregen we door van een andere boot dat er dolfijnen waren, dus daar gingen we opaf. Daar aangekomen dreven we met nog 2 andere supergrote volgelaaien boten om de 10 dolfijnen heen, waar we geeneens mee konden zwemmen, want ze hadden kleine babies. Het was echt een touristisch circus daaro zeg, arme dolfijnen…haha.
Na een tijdje gekeken te hebben daaro zijn we verder gevaren om nog een andere groep te gaan zoeken. Weer kregen we door dat er dolfijnen gesignaleerd waren en daar gingen we weer heen. Dit keer was het een groep van weer een stuk of 10 met alleen maar volwassen dolfijnen, dus we mochten ermee zwemmen. Jammer was alleen dat de dolfijnen niet echt zin daarin hadden en dus de hele tijd wegzwommen van de boot. Toch zei de reisleidster dat we maar snorkels en flippers moesten pakken en dat we konden gaan zwemmen. Het leek mij al redelijk onmogelijk om met die beestjes te zwemmen, want het waren der superweinig en ze zwommen elke keer weg van ons, maargoed, wij snorkels en flippers aan en het water in….en inderdaad, op het moment dat we in het water lagen waren de dolfijnen der alweer tussenuit gesneakt. Beetje jammer dus. Na weer op de boot geklommen te zijn, zijn we weer teruggevaren naar Paihia. Het was leuk om weer dolfijntjes te zien, maar in Whakatane (waar ik de vorige keren ben geweest) is het echt stukke leuker!
Maandag was het Waitangi day, een soort van feestdag hierzo. Op zondagavond kwam een gozert in het hostel op het leuke idee om maandagochtend vroeg naar de sunrise-ceremony te gaan (ceremonie tijdens zonsopgang) in Waitangi. En met vroeg bedoel ik ook vroeg….5 uur namelijk. Ik had gezegd dattie mij wel wakker mocht maken en dat ik dan misschien ook wel mee zou gaan. Dus om kwart voor 5 werd ik wakkergeschud en heb nog geprobeerd om Nic uit de bed te slepen, maar dat wilde niet echt lukken….dus ben ik samen met Michael (de gozert uit het hostel) en nog wat andere mensjes van een ander hostel hier aan de overkant van de straat naar Waitangi gelopen. Na zo’n 30 minuten lopen kwamen we daar aan en was der geen ene reet te beleven. Der werden wat verhaaltjes verteld en wat gezongen in zo’n maori-huisje, maar daar konden we niet in, want het was al stampensvol. Dus hebben we een tijdje voor het huisje gestaan en geluisterd. Het enige boeiende wat daar gebeurde was dat er iemand flauwviel….Na een tijdje toch maar gevraagd wanneer de traditionele maori kano nou es in het water gelaten werd, want dat ging der gebeuren volgens een aantal mensen. Bleek dat dat pas om 10 uur gedaan werd….grrrrrrrr! Nouja, toen zijn we maar ff gaan genieten van de zonsopgang, die echt mega mooi is daaro, zo over de zee met wat eilandjes derin! Rond een uurtje of 8 was ik weer terug in het hostel en ben ik weer mijn bed ingedoken. ‘s Middags zijn we weer teruggelopen naar Waitangi en hebben we over wat marktjes rondgelopen en naar wat muziek geluisterd.
Dinsdag was het tijd voor de Cape Reinga tour, naar het noordelijkste puntje van Nieuw Zeeland. Om kwart over 7 ‘s ochtends vertrok de bus al, we hadden echt een maffe tourleider/buschauffeur. Die gast zat echt te stuiteren op zijn stoel de hele dag en hij was allemaal wazige verhalen aant vertellen tijdens de reis door de microfoon en hij lag echt helemaal dubbel om al zijn eigen verhalen. Eerst zijn we naar een Kauri-forest gereden, waar allemaal hele grote bomen staan, na daar een wandeling door gemaakt te hebben zijn we verder gereden naar 90 mile beach, een heel lang stuk recht strand wat eigenlijk gewoon een snelweg is (echt waar!!!). Daar zijn we dus op gaan rijden met de bus, echt waaaaaazig was dat om keihard over een strand te rijden, soms door het water heen, supergaaf! Na een tijdje kwamen we bij een autowrak aan, het is namelijk zo dat je alleen op het strand kan rijden als het eb is, bij vloed is het hele strand onder water. De mensen van die auto dachten wel op het strand te kunnen gaan rijden, maar ze waren niet echt bedacht op vloedgolven en toen kwam de auto vast te zitten in het zand en was der geen redde meer aan. Lullige is dat je auto dus niet verzekerd is als je op 90 mile beach gaat rijden….daarom zijn wij ook met zo’n toer meegegaan en zijn we niet zelf daar gaan rijden. Aan het einde van 90 mile beach zijn hele hoge zandduinen en daar gingen we vanaf sandboarden (liggend op een soort surfplank keihard van de duin af glijden). Dat was echt megagaaf om te doen en het gaat echt superhard! Jammer is alleen dat je de duin op moet klimmen, das best wel zwaar. Hierna zijn we het zand van ons af gaan spoelen (het zit echt overal na dat sandboarden) in een baai iets verderop, echt een paradijs was het daar zeg, het water was superhelder en blauw/groen met megahoge golven. Na de lunch zijn we verdergereden naar Cape Reinga, beetje foto’s gemaakt daaro en toen weer teruggereden via een fish & chips winkeltje en een fruitwinkeltje naar huis. Rond 7 uur kwamen we weer aan in het hostel en waren we eigenlijk best wel moe, dus zijn we niet te laat gaan slapen.
Vandaag gaan we weer terugrijden richting het zuiden, naar Mt Eden, iets onder Auckland, daar gaan we een nachtje slapen en daan doorrijden naar Coromandel, waar we weer 4 nachten blijven slapen en een beetje gaan bodyboarden en kayaken enzo.
Kortom, we vermaken ons weer prima, het weer is nog steeds supergoed, warm en soms een tropische bui!
Wanneer de volgende update komt weet ik nog niet, maar dat zal vast wel binnen een week zijn!
Kga nog proberen foto’s op mijn site te zetten, maar kweet niet of het gaat lukken!

Doeiiiiiiiiiiiii

Eeeeeeeeeeej hallo!
Hier spreekt de wereldreiziger weer!
Wij vermaken ons hier prima, rondreizen rulezzzz.
Kzal ff snel vertellen wat we allemaal gedaan hebben! En voor een andere versie van het verhaal kunnen jullie Nic der site ook nog lezen (http://niecoolinnewzealand.waarbenjij.nu)
Maandag zijn we dus vertrokken, nadat we Tom op het vliegtuig naar Nederland hadden gezet, snik…We zijn naar New Plymouth gereden, waar ook een vulkaan is, maar helaas wastie helemaal in de wolken, dus konden we geen vulkaan bekennen. ‘s Avonds beetje rondgelopen in het stadje daaro en toen ineens in de verte zagen we ‘m….Mt Taranaki (de vulkaan dus)….wastie toch nog even uit de wolken gekomen. Hebben we gelukkig dus ook nog even meegemaakt voordat we de volgende dag doorgereden zijn naar Te Kuiti. Daar hadden we echt een enorm relaxt hostel, stukje buiten het stadje op een berg, met vanuit onze 2 persoonskamer met veranda uitzicht op het stadje. Echt zoooooo mooi was dat, we kwamen helemaal tot rust…haha. Volgende dag zijn we gaan Blackwater Raften in de Waitomo Caves. Dan ga je met een opgeblazen binnenband door de grotten met gloeiwormen drijven en van een watervalletje afspringen enzo. Het water was echt ijskoud, zo’n 13 graden….brrrrrrrrr, maar gelukkig hadden we wetsuites aan! Was best grappig om te doen zo’n beetje door een grot lopen en drijven en zwemmen enzo en dan al die gloeiwormpjes op de wanden, heel apart. We hoorde dat er bij die grotten ook een wandelpad was die je ‘s avonds kon doen en dat je dan ook veel gloeiwormen zag enzo. Dus daar zijn we ‘s avonds maar es op af gegaan en inderdaad, echt enorm veel gloeiwormen, niet normaal…..gelukkig hadden we van tevoren een zaklamp gekocht, want we moesten door zo’n donker bos lopen enzo. Ik heb de gloeiwormen op de foto en film gezet, dus die krijgen jullie wel een keertje te zien! Na dit nachtelijke avontuur zijn we weer teruggegaan naar ons chill-hostel, waar we een wijntje met toastjes genuttigd hebben…moet ook wel es gebeuren he!
Volgende dag zijn we doorgereden naar Helensville, the place to be (NOT!). Om daar te komen moesten we door Auckland rijden, dus hebben we nog even een glimp opgevangen van de skytower om vervolgens snel door te rijden, wat een drukte bij die stad zeg…..Op een gegeven moment reden we gewoon op een 3baans snelweg (3 banen aan de ene kant, 3 aan de andere), wat een schok was dat zeg….brrrr! Maar gelukkig gingen de wegen weer snel over in bochtige 1baans weggetjes toen we de stad uitwaren. In Helensville was echt geen ene reet te beleven, wat een uitgestorven dorp zeg, maargoed, we waren daar eigenlijk alleen als tussenstop, omdat het best ver rijden is naar het Noorden.
Volgende dag dus weer snel verder gegaan naar Paihia, onderweg nog een watervalletje bezocht en nu zitten we dan in Paihia. Beetje touristisch is het wel, maar het moet errug mooi zijn. Zondag gaan we met dolfijnen zwemmen (nu hoor ik jullie aan de andere kant van de wereld denken: alweer??? Ja idd, alweer, ik kan der geen genoeg van krijgen, echt geweldig gaaf is dat). Maandag is het Waitangi-day, is geloof ik de dag dat er een verdrag gesloten is tussen de Maori’s en de blanken mensjes ofzo…aangezien we hier 5 kilometer van Waitangi afzitten moet dat wel een feestje worden hiero. Dinsdag gaan we een dagtocht maken naar Cape Reinga, het noordelijkste puntje van Nieuw Zeeland. Onderweg gaan we nog sandboarden (met een klein surfbord van een zandduin afglijden) en we gaan over het strand rijden met de bus (op 90 mile beach, wat hier als een highway beschouwd wordt….).
Kortom, we vermaken ons prima hiero! Nog even een weer-update-tje voor de kou-kleumen onder ons: Het is hier echt mega warm, tropisch ongeveer, wel een beetje bewolkt met soms wat regen, maar dat kan de pret niet drukken!
Volgende update zal ongetwijfelt na onze dolfijn/cape reinga activiteiten komen!
doeiiiiii